Via Francigena czyli droga Franków, ludów z północy, z obecnej Francji, zaczyna się w Canterbury w Anglii i prowadzi do Rzymu, do grobu św. Piotra.
Canterbury – początek trasy, 1800 km do celu
W przeciwieństwie do dróg zbudowanych przez starożytnych Rzymian, Via Francigena nie łączyła dużych miast, lecz mniejsze miejscowości, a przede wszystkim opactwa.
Jest jedną z trzech głównych tras pielgrzymkowych chrześcijaństwa – do Rzymu, do Santiago de Compostela i do Jerozolimy. Źródła podają różną jej całkowitą długość – od 1700 do ponad 2000 km, a to wynika stad, że są liczne alternatywne odcinki. Alpy pokonuje przez przełęcz Św. Bernarda.
Biskup Sigeric
Zawdzięczamy jej zapisanie jednemu człowiekowi – biskupowi Sigericowi z Anglii.
W 990 został mianowany arcybiskupem Canterbury przez papieża. Musiał osobiście w Rzymie odebrać paliusz, czyli „pas białej tkaniny wełnianej z 6 czarnymi krzyżami greckimi, okalający ramiona i zwisający na piersi i plecy, noszony na ornacie jako oznaka władzy arcybiskupiej przez papieża i arcybiskupów metropolitów”. Miał do przejścia ponad 1600 kilometrów. Dziś wyprawę Sigerica uważamy za coś niezwykłego, ale w tamtych czasach musiała to być dosyć rutynowa podróż służbowa choć dla bardzo nielicznych, bo jak inaczej centrala utrzymywałaby łączność z odległymi placówkami.
Sigeric w Rzymie
Przybył do upalnego Rzymu w lipcu 990 roku, po około dwóch miesiącach podróży i po przebyciu około 1600 kilometrów. Odebrał paliusz i odwiedził 23 rzymskie kościoły w ciągu dwóch dni. Czy zrobilibyśmy to dziś? 23 kościoły w 2 dni?
Rzym, gorący, trawiony malarią i opustoszały, chyba nie zachęcał do zwiedzania, bo Sigeric wyruszył w drogę powrotną po zaledwie trzech dniach pobytu.
Trasa Sigerica – kliknij tutaj, aby się dowiedzieć, skąd wzięła się Via Francigena
Biskup Sigeric spisał wszystkie 79 miejsc, w których zatrzymał się w drodze powrotnej, aby ułatwić podróż następcom. Skrybowie z katedry w Canterbury zadbali o skopiowanie tego spisu i zachowanie go przez stulecia.
W roku 1994 Via Francigena została ogłoszona „Europejskim Szlakiem Kulturowym” przez Radę Europy i podobnie jak Droga św. Jakuba do Santiago jest symbolem Europy bez barier, otwartej dla miłośników jej kultury, historii, krajobrazów. Prowadzi „europejskim korytarzem kulturowym”, odbędziemy więc podróż przed czasy przedromańskie i romańskie, gotyk, renesans i barok w architekturze i sztuce.
W 2019 roku trasa została przedłużona z Rzymu do Santa Maria di Leuca, na podstawie Itinerarium Burdigalense, podróży anonimowego pielgrzyma z 333 roku.
Ciekawym zbiegiem okoliczności jest fakt, że tysięczna rocznica wyprawy Sigerica niemal zbiegła się z układem Schengen w 1985 roku i usunięciem granic w Europie Zachodniej, czyli historia zatoczyła koło i wróciła do otwartej Europy czasów Sigerica.
Jak to dobrze, że dziś można spakować plecak i po prostu pójść przed siebie przez te fascynujące miejsca, bez zastanawiania się czy ci nas wypuszczą, a tamci wpuszczą, co było przecież doświadczeniem naszego pokolenia aż do dorosłości.
Czego możemy się spodziewać na trasie?
Ogłoszenie Via Francigena Europejskim Szlakiem Kulturowym pozwoliło na pozyskanie środków na przygotowanie tego szlaku i to widać na trasie – solidne oznakowanie, oświetlone przejścia dla pielgrzymów w środku lasu, wydzielone ścieżki wzdłuż dróg, punkty wypoczynkowe, mostki. Różne pokolenia znaków, ale chaosu nie ma, na ogół wiadomo, którędy iść.
Czego brakuje?
Brakuje tanich noclegów i punktów taniego dożywiania z menu dla pielgrzymów. Są albergi, ale niewielkie. Można nocować w niektórych klasztorach. Pod względem infrastruktury „pielgrzymiej” Via Francigena jest jeszcze daleko za Camino de Santiago i wędrowanie nią jest wyraźnie droższe. W roku 2018 wiosną za 10 noclegów na trasie we Włoszech zapłaciliśmy mniej więcej tyle samo co jesienią tegoż roku za 25 noclegów na Camino w Hiszpanii. Przekłada się to na niewielkie liczby ludzi na trasie. Uroda krajobrazu, zwłaszcza wiosną w Toskanii, liczba zabytków, sprawiają, że warto przejść choćby najciekawsze kawałki tej długiej drogi.
Odwiedzin: 17372