{"id":3613,"date":"2023-03-11T23:34:22","date_gmt":"2023-03-11T22:34:22","guid":{"rendered":"https:\/\/trektrycy.pl\/?page_id=3613"},"modified":"2023-12-10T17:24:36","modified_gmt":"2023-12-10T16:24:36","slug":"dzien-3-odeceixe-zambujeira-do-mar","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/trektrycy.pl\/?page_id=3613","title":{"rendered":"Dzie\u0144 3: Odeceixe – Zambujeira do Mar \u00a0"},"content":{"rendered":"\n

Rano postanawiamy urwa\u0107 sobie z dzisiejszej dwudziestokilometrowej trasy kilka kilometr\u00f3w doj\u015bcia do wybrze\u017ca po drodze z ruchem samochodowym i wezwa\u0107 taxi. Nie udaje si\u0119. Dzwonimy do gospodarza, kt\u00f3ry m\u00f3wi po angielsku, i prosimy o pomoc w zam\u00f3wieniu taxi. Przychodzi do naszego pokoju i pr\u00f3buje, ale te\u017c bezskutecznie. Jak twierdzi, o tej porze wszyscy taks\u00f3wkarze kursuj\u0105 na pla\u017ce z surferami. Postanawia, \u017ce sam nas podwiezie, bo droga do Zambujeira do Mar jest rzeczywi\u015bcie trudna i d\u0142uga. Podjedziemy na, jak to nazywa, pierwsz\u0105 pla\u017c\u0119. Po drodze o\u017cywiona dyskusja o polityce. Dowiadujemy si\u0119 mi\u0119dzy innymi, \u017ce w Wenezueli jest ponad 1000 genera\u0142\u00f3w przy potrzebnych dwustu.<\/p>\n\n\n\n

Mijamy dom z wielkim portretem Amalii Rodrigues na \u015bcianie. Pytamy, dlaczego jest tu ten portret. Okazuje si\u0119, \u017ce w tej okolicy sp\u0119dza\u0142a wakacje wielka Amalia, pie\u015bniarka fado, gdy gospodarz by\u0142 dzieckiem. Mia\u0142a tu dom nad morzem, teraz jest to hotel. Kiedy przeje\u017cd\u017ca\u0142a przez wiosk\u0119 samochodem rzuca\u0142a dzieciom cukierki, a dzieciaki wypada\u0142y po nie na jezdni\u0119, nie zwa\u017caj\u0105c na samochody. Lubi\u0142a nosi\u0107 d\u0142ugie suknie w kwiaty. Jej ulubiona pla\u017ca niedaleko jest nazwana jej imieniem.<\/p>\n\n\n\n

Ale nam si\u0119 trafi\u0142o! Autentyczna anegdota od cz\u0142owieka, kt\u00f3ry spotka\u0142 ich najwi\u0119ksz\u0105 artystk\u0119. My akurat lubimy i s\u0142uchamy fado, o czym zaraz zawiadamiamy naszego rozmownego gospodarza, a Z. wyci\u0105ga telefon i puszcza ze swoich muzycznych zasob\u00f3w \u201eUma casa portuguesa<\/em>\u201d, piosenka o portugalskim domu, gdzie \u201ezawsze jest chleb i wino na stole, a je\u017celi zapukasz delikatnie do drzwi, to wejd\u017a i usi\u0105d\u017a z nami\u201d. \u201eTo jest ulubiona piosenka mojej matki\u201d<\/em> – m\u00f3wi gospodarz. \u201eZawioz\u0119 was jednak na drug\u0105 pla\u017c\u0119, b\u0119dzie wam \u0142atwiej. Jak b\u0119dziecie w Zambujera wcze\u015bnie, to po prostu id\u017acie na pla\u017c\u0119<\/em>\u201d.<\/p>\n\n\n\n

<\/div>
<\/path><\/path><\/svg><\/div><\/div><\/div><\/div>\n\n\n\n

Uma casa portuguesa – Am\u00e1lia Rodrigues<\/p>\n\n\n\n

<\/div>\n\n\n\n

Atmosfera robi si\u0119 kordialna. M\u00f3wi\u0119 mu jak zainteresowa\u0142a mnie Portugalia lata temu. Gdy Amalia zmar\u0142a w 1999 roku w kraju og\u0142oszono trzydniow\u0105 \u017ca\u0142ob\u0119. Co to za nar\u00f3d, my\u015bla\u0142am sobie, kt\u00f3ry op\u0142akuje swoj\u0105 artystk\u0119 przez trzy dni? No i przedtem, jeszcze, gdy byli\u015bmy na studiach, te go\u017adziki w lufach karabin\u00f3w – to by\u0142o co\u015b nowego. No i zesp\u00f3\u0142 Madredeus z muzyk\u0105 inn\u0105 ni\u017c wszystkie i nieomylnie portugalsk\u0105.<\/p>\n\n\n\n

Doje\u017cd\u017camy do parkingu na klifie, wysiadamy, chcemy zap\u0142aci\u0107, gospodarz odmawia stanowczo \u2013 no money<\/em>, chcia\u0142 nam tylko pom\u00f3c.  \u201eTylko nie piszcie na booking, \u017ce podwo\u017c\u0119\u201d.<\/em> No wi\u0119c nie podajemy nazwy pensjonatu, bo tak ciekawego spotkania \u017cal by\u0142oby nie opisa\u0107.<\/p>\n\n\n

\n
\"\"\n\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t<\/svg>\n\t\t<\/button><\/figure>\n<\/div>\n\n\n
<\/div>\n\n\n\n

Przed nami, po raz pierwszy na tej wyprawie: ocean. Wielkie klify, mi\u0119dzy nimi pla\u017ca i pieni\u0105ce si\u0119 fale. Pot\u0119ga. \u201eB\u00f3g morzu otch\u0142anie i groz\u0119 da\u0142, lecz to w nim przegl\u0105da si\u0119 niebo\u201d<\/em> tak ko\u0144czy\u0142 wiersz Portugalskie morze<\/em> ma\u0142o u nas znany poeta portugalski Fernando Pessoa, bardzo ciekawy artysta w siedmiu postaciach (pisa\u0142 w r\u00f3\u017cnych stylach pod siedmioma nazwiskami). Stoimy i przyzwyczajamy si\u0119.<\/p>\n\n\n\n

Schodzimy w d\u00f3\u0142, tam knajpka, kt\u00f3ra by\u0142aby naszym punktem odpoczynku gdyby\u015bmy zacz\u0119li od pierwszej pla\u017cy i do tego miejsca zrobili, no w\u0142a\u015bnie, ile kilometr\u00f3w? Z. sprawdza \u2013 z dwudziestu zosta\u0142o nam oko\u0142o 6 kilometr\u00f3w do przej\u015bcia! A to niespodzianka. Mamy wi\u0119c \u0142atwiejszy dzie\u0144 na regeneracj\u0119 i podziwianie widok\u00f3w. Je\u017celi kto\u015b chce zobaczy\u0107 lokalne mini zoo ze strusiami powinien zacz\u0105\u0107 na \u201epierwszej pla\u017cy\u201d id\u0105c na p\u00f3\u0142noc.<\/p>\n\n\n

\n
\"\"\n\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t<\/svg>\n\t\t<\/button><\/figure>\n<\/div>\n\n\n
<\/div>\n\n\n\n

Tutaj, na drugiej pla\u017cy, czyli pla\u017cy Carvalhal, na pocz\u0105tek trzeba wej\u015b\u0107 na wysoki klif, stromo, po ziemno-kamienistej \u015bcie\u017cce. Dobrze, \u017ce wchodzimy, a nie schodzimy. Rzadko nam si\u0119 zdarza cieszy\u0107 z takiego uk\u0142adu. Na g\u00f3rze \u2013 jeste\u015bmy w ko\u0144cu w raju \u2013 ska\u0142y, fale, mewy, widoki rozleg\u0142e, gro\u017ane i pi\u0119kne. Niebo rzeczywi\u015bcie w morzu si\u0119 przegl\u0105da, jak obiecywa\u0142 poeta. Pi\u0119kne kolory.<\/p>\n\n\n

\n
\"\"\n\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t<\/svg>\n\t\t<\/button><\/figure>\n<\/div>\n\n\n
<\/div>\n\n\n\n

\u015acie\u017cka w bezpiecznej odleg\u0142o\u015bci od brzegu klifu, przez g\u0119sty lasek, kt\u00f3ry tworzy jakby zielony tunel.<\/p>\n\n\n\n

Troch\u0119 brodzenia w piasku.<\/p>\n\n\n

\n
\"\"\n\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t<\/svg>\n\t\t<\/button><\/figure>\n<\/div>\n\n\n
<\/div>\n\n\n\n

Du\u017co ludzi id\u0105cych na po\u0142udnie, czyli odwrotnie ni\u017c my. Wczoraj przez ca\u0142y dzie\u0144, na trasie Alzjezur \u2013 Odeceixe spotkali\u015bmy 4 w\u0119druj\u0105ce osoby, dzi\u015b nawet nie pr\u00f3bujemy liczy\u0107, ale jakiego\u015b nadmiernego te\u017c t\u0142oku nie ma. Idziemy wolno zachwycaj\u0105c si\u0119 widokami. Za wydmami wida\u0107 z daleka bia\u0142e miasteczko.<\/p>\n\n\n

\n
\"\"\n\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t<\/svg>\n\t\t<\/button><\/figure>\n<\/div>\n\n\n
<\/div>\n\n\n\n
<\/div>\n\n\n\n

W jednym miejscu \u015bcie\u017cka schodzi na brzeg urwiska, wzd\u0142u\u017c ska\u0142y. Nogi si\u0119 pode mn\u0105 uginaj\u0105, ale co robi\u0107? Schodz\u0119 na ni\u0105 i id\u0105c twarz\u0105 do ska\u0142y, jojcz\u0105c cicho pod nosem (co dziwnie uspokaja) przesuwam si\u0119 wzd\u0142u\u017c \u015bciany, nie wiedz\u0105c co zobacz\u0119 za zakr\u0119tem. Na szcz\u0119\u015bcie za rogiem \u015bcie\u017cka odchodzi od \u015bciany, poszerza si\u0119 i schodzi na schody w d\u00f3\u0142. Nie by\u0142 to d\u0142ugi fragment i pewnie bezpieczny, (nie spojrza\u0142am w d\u00f3\u0142), ale 10 kilogram\u00f3w na plecach troch\u0119 pewno\u015bci siebie odbiera, zw\u0142aszcza gdy si\u0119 ma l\u0119k wysoko\u015bci.<\/p>\n\n\n\n

Zaczyna pada\u0107. Po drodze pla\u017ca dla nudyst\u00f3w. Schodzimy w stron\u0119 miasteczka, a potem stromo, ju\u017c ulic\u0105 na nast\u0119pny klif, gdzie mie\u015bci si\u0119 miasteczko Zambujeira do Mar. To ju\u017c prowincja Alentejo.<\/p>\n\n\n\n

<\/div>\n\n\n\n

Zambujeira do Mar<\/h3>\n\n\n
\n
\"\"\n\t\t\t\n\t\t\t\t\n\t\t\t<\/svg>\n\t\t<\/button><\/figure>\n<\/div>\n\n\n
<\/div>\n\n\n\n

Camping Villa Park Zambujeira do Mar (zobacz na mapie)<\/a> znajduje si\u0119 troch\u0119 poza miastem, w lesie. Du\u017cy, dobrze zorganizowany. Kolorowe domki kempingowe, ka\u017cdy z murowanym grillem i tarasikiem. Dzia\u0142ki dla kamper\u00f3w wyznaczone \u017cywop\u0142otami. Jeste\u015bmy jedynym namiotem. Placyk dla namiot\u00f3w ogrodzony niskim \u017cywop\u0142otem, tak wi\u0119c jaki\u015b kamper, kt\u00f3rych tu jest du\u017co, nie mo\u017ce sobie po prostu podjecha\u0107 pod skromny namiocik i si\u0119 rur\u0105 wydechow\u0105 wypi\u0105\u0107 na ludzi w nim mieszkaj\u0105cych. Du\u017co porz\u0105dnych toalet i prysznic\u00f3w, czysto. Basen, ale nikt nie p\u0142ywa, chyba za zimno. Nocleg 15 euro za dwoje.<\/p>\n\n\n\n

Rozbijamy si\u0119, przynosz\u0119 plastikowe krzes\u0142a i st\u00f3\u0142 z s\u0105siedniej, pustej dzia\u0142ki. Jak taki sprz\u0119t u\u0142atwia \u017cycie wie tylko ten kto namiot na piasku stawia\u0142. Piasek oblepia wszystko. Idziemy do baru na terenie kempingu co\u015b zje\u015b\u0107. Spory wyb\u00f3r prostych da\u0144; przy barze przyzwoicie zaopatrzony sklep samoobs\u0142ugowy. Uwaga \u2013 herbata to ch\u00e1 (cza). <\/em>Nie rozumieja tea, Tee. <\/em>Chyba niewiele herbaty tu pijaj\u0105. Siedzimy sobie obserwuj\u0105c \u017cycie kempingowe. Czarna chmura nadci\u0105ga znad l\u0105du. Zbiera si\u0119 na burz\u0119.<\/p>\n\n\n\n

Nasz dzielny ma\u0142y namiocik przetrzyma\u0142 gwa\u0142town\u0105 ulew\u0119 bez \u017cadnego uszczerbku. Piasek teraz jeszcze skuteczniej lepi si\u0119 do wszystkiego.<\/p>\n\n\n\n

W nocy chyba \u017caby koncertuj\u0105 zawzi\u0119cie. Do\u015b\u0107 ch\u0142odno w namiocie, ale jest OK. W \u0142azienkach, w nocy, wita mnie na wej\u015bciu radosne \u201eI love you baby<\/em>\u201d Andy Williamsa. Ca\u0142\u0105 noc \u015bwieci si\u0119 tu dy\u017curne \u015bwiat\u0142o, nic nie ga\u015bnie nagle i gra cicho mi\u0142a muzyka. Po prostu, \u017ceby by\u0142o mi\u0142o. W kibelku. No i jak tu nie lubi\u0107 Portugalczyk\u00f3w?<\/p>\n\n\n\n

<\/div>\n\n\n\n
\n
<< Dzie\u0144 2<\/strong><\/a><\/div>\n\n\n\n
Portugalia<\/a><\/div>\n\n\n\n
Dzie\u0144 4: \u00a0Zambujeira do Mar \u2013 Almograve >><\/strong><\/a><\/div>\n<\/div>\n\n\n\n
<\/div>\n